جراحی که شنوایی را به کودکان ناشنوا هدیه می کند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما ، عمل جراحی کاشت حلزون گوش برای کودکان ناشنوا جزو سخت ترین جراحی هاست که تا سال ها قبل امکان آن در کشور نبود اما با علم و هنر جراح های ایرانی از جمله آقای دکتر اجل لوییان این مهم در ایران اتفاق افتاد.

حالا سالهاست که این پزشک حاذق به همراه تعدادی از همکارانش کودکان ناشنوای نیازمند سراسر کشور را به صورت رایگان جراحی می کنند و شنوایی را به آنها بر می گردانند.

 

برنامه بدون تعارف در این قسمت با دکتر اجل لوییان گفتگو کرده که متن آن به شرح زیر است:

مجری:شما را دکتر خطاب کنیم یا پروفسور؟
میهمان: این لفظ ها خوب و برای ما مایه مباهات است، ولی برای اجتماع فرقی نمی کند، مهم این است که چه کسی بیشتر خدمت می کند، چه کسی در مسابقه خدمت برنده می شود!

مجری: چند سال دارید؟
میهمان: 60 سال

مجری: اهل کجا هستید؟
میهمان: اهل اصفهان

مجری: چه سالی وارد دانشگاه شدید؟
میهمان: سال 57 وارد دانشگاه شیراز شدم.

مجری: برای تحصیلات خارج از کشور هم رفته اید؟
میهمان: بله،​ برای یک دوره فوق تخصصی و رشته جراحی گوش به استرالیا رفتم.

مجری: چه شد که برگشتید؟
میهمان: قرار بر این بود که برگردم، من از همان اول علاقه مند به کشورم بودم و هستم، بنابراین برگشتم چون از خود مردم هستم برای همین مردم هم کار کنم.

 

مجری: شما و همکارانتان در این رستا کار بزرگی را انجام می دهید، در زمینه درمان کودکان ناشنوایی که قدرت تکلم هم ندارند را سال هاست آغاز کرده اید، چه دستگاهی را برای درمان این بچه ها کار می گذارید؟
میهمان: با تمام پیشرفت هایی که ما در این مملکت داریم یک کار کاملا تخصصی، فوق تخصصی، با ظرافت های بالا که در 15 مرکز بیشتر نمی توانیم کار کنیم، این یک دستگاه کاشت حلزونی که دو قسمت دارد که یکی زیر پوست با جراحی پیچیده، سخت و انحصاری کار می گذاریم، که الان این جراحی در کشورمان انجام می شود، ما الان در کشور همه کارهای مربوط به بازسازی شنوایی را انجام می دهیم.

مجری: این تخصص، تخصصی بود که قبلا باید خارج از کشور انجام می شد؟
میهمان: بله اما الان تمام این تخصص در داخل کشور انجام می شود.

مجری: برای این کار دولت و کشور کمک کردند؟
میهمان: بلکه کل دستگاه رو دولت می آورد، عملا چیزی حدود 10 هزار دلار برای هر نفر پرداخت می کند و این دستگاه را دولت عملا رایگان به کودک می دهد.

مجری: جراحی را هم شما و همکارانتان انجام می دهید؟
میهمان: بله، وظیفه ملی ماست این جراحی و انجام می دهیم.

مجری: شما برای جراحی چه مقدار پول دریافت می کنید؟
میهمان: برای جراحی کاشت حلزون دستمزدی نمی گیریم.

مجری: چرا برای این جراحی پولی دریافت نمی کنید؟
مهیمان: ما هم وظیفه داریم که کمک کنیم.

مجری: چرا بغض کردید؟
میهمان: برای اینکه خداوند دست ما را گرفت و به این راه کشاند و توانستیم تا اینجا بیاییم.

مجری: از صحنه هایی که بچه های ناشنوا، شنواییشان بر می گردد خاطره ای دارید؟
میهمان: بله بچه ای که نمی توانسته صحبت کنه الان حرف می زند، احوال پرسی می کند، می خندد، شعر می خواند، این لحظه هات شیرین ترین لحظات است، یعنی واقعاً احساس می کنیم که توانستیم یک خدمتی را انجام دهیم.

مجری: شما یک بنیاد خیریه در مناطق محروم دارید که این کارها را رایگان انجام می دهید؟
میهمان: بله تا امسال حدود 1000 کودک ناشنوا هستند که خانواده هایشان کمک هزینه کاشت حلزون گرفتند.

 

مجری: در کدام مناطق کشور؟
میهمان: در همه کشور، با قوت می شود گفت که 90 درصد بچه هایی که ناشنوا و کشف شدند، درمان شدند، ما در منطقه خاورمیانه قطعاً حرف اول را می زنیم و از همه کشورها بالاتر هستیم.

مجری: خاطراتی از شما در دوران دانشجویی و دوران انقلاب، چه می کردید در آن زمان؟
میهمان: بله در همه مراسم ها، تظاهرات و کارهای انقلابی سال 57 بودیم، به خاطر سوابقی که در دوران دبیرستان داشتم، بلافاصله به گروه های دانشجویی پیوستیم و ادامه دادیم، سال 57 با شرایط کنونی فرق می کرد و امکان این بود که برویم مارکسیسم شویم به لطف خدا نشدیم و همان راه مسلمان بودن را ادامه دادیم.

مجری: از دوران دفاع مقدس هم خاطره ای دارید؟
میهمان: بله من هم مثل بقیه جوان های 20 ساله در عملیات ها بودم و مثل یک رزمنده معمولی ساده مثل بعضی از دوستان دیگر هم که شهید شدند.

مجری: در برابر دشمن تفنگ به دست گرفتید؟
مهیمان: بله، به عنوان یک بسیجی معمولی بودم.

 

مجری: اوضاع پزشکی ما در آن زمان چطور بود؟
میهمان: ما کشوری هستیم که قبل از انقلاب هم پزشک های زیادی در کشور ما کار می کردند حتی در بعضی از مراکز استان ها هم پزشک خارجی داشتیم، کشوری که در 30، 40 سال گذشته در خیلی از رشته ها باید بیمارانش را برای ادامه درمان می فرستاد خارج از کشور، الان نه تنها نمی فرستیم شاید به تعداد انگشت شمار، بلکه الان توریسم درمانی می پذیرد، یعنی از کشورهای دیگر به کشورمان بیمار می آید، درمان می شود و بر می گردد، بنابراین ما از نظر طبی این توانایی های کشوری را داریم و این باعث خوشحالی است.

مجری: چند فرزند دارید؟
میهمان: دو دختر دارم که درس خواندند و دکتر شدند.

مجری: رشته پزشکی؟
میهمان: بلکه هر دو دخترم پزشک عمومی هستند.

مجری: شما با توجه به تخصصی که دارید، ثروتمند شدید؟
میهمان: خیلی ثروتمند نیستم و ادعای اینکه خیلی ضعیف هستم را هم ندارم در سطح معمولی یک پزشک خداوند توانایی داده است و راضی هستم.

مجری: ویزیتتون چقدر است؟
میهمان: در حد ویزیت دولتی است، کسی در مطب من ویزیت مجبور نیست بدهد.

مجری در پایان خطاب به دکتر؛ بدون تعارف ترین جمله با هر کس که دوست دارید را بفرمایید؟
میهمان: باید نسل جوانمان را دریافت، ما که می رویم آن جوان را باید تشویق کرد، جوان خودش باید بیاید، جوان خودش باید راه را پیدا و ادامه دهد،​ اگر این نردبان دو پله اش ساخته شده، 10 پله دیگه دارد.

مجری: الان نسل جوان این حرف شما رو می شوند و می گوید کلی مشکل سر راه ما است.
میهمان: گرونی، سختی، بیکاری هست من منکر این ها نیستم، ولی از بیرون کسی نمی آید برای ما این ها را درست کند، خود ما باید درست کنیم.

مجری: یعنی دل کسی نمی سوزد؟
میهمان: از بیرون کسی برای ما دل نمی سوزاند هر کسی دنبال این است که نخود داخل آش خودش بیندازد.

مجری: به این فکر نرسیده اید که الان در این سن بروید خارج از کشور ادامه زندگی و کار تخصصی تان را انجام دهید؟
میهمان: من در این کشور به دنیا آمدم با این مردم بزرگ شدم و دلم می خواهد تا آخر هم با این مردم باشم.