طریقت به جز خدمت خلق نیست

این یادداشت تقدیم می‌شود به آنانی که هر کدام بنا به بضاعتشان دست دیگری را می‌گیرند تا مبادا خانواده‌ای در این روز‌های سخت دغدغه اش نان باشد و خیالی آسوده. تقدیم به مردم دریادل ایران زمین که وسعت کمک‌های مومنانه شان میل به بی نهایت دارد.
هفت روز از دومین مرحله رزمایش کمک‌های مومنانه می‌گذرد؛ تصاویر دریافتی از جای جای ایران اسلامی حکایت از مهری دارد که در این روز‌های پر برکت ماه عزیز رمضان اوج گرفته است.
مردم ایران اسلامی از دیرباز نشان داده اند که با فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی در مقاطع حساس زندگی دست گیری از نیازمندان را هیچ گاه فراموش نمی‌کنند.
روز‌های کرونایی با همه سختی‌ها و داغ‌هایی که بر دلمان گذاشت، توانست حق مطلب همدلی را در کشورمان به خوبی ادا کند؛ کشوری که مردمش نیکی می‌کنند بی چشمداشت و بی منت.
کمک مومنانه مردم تنها به کمک مالی ختم نمی‌شود، هرکسی با توجه به توان و مهارت و تخصصی که دارد به میدان عمل آمده است.
گروهی در قالب گروه‌های جهادی و برخی به صورت انفرادی یا در بیمارستان‌ها به کمک پرستاران رفتند یا حتی برخی در غسل اموات سهیم شدند.
از طلبه‌های جوان و بسیجی و دانشجو گرفته تا کارگر و کارمند، هر کدام به نوعی همدلی و مهربانی را مشق می‌کنند.
تصاویر دریافتی نشان می‌دهد تعمیرکاران هم در تعمیر لوازم خانگی آن هم به صورت جهادی از هم سبقت می‌گیرند و یا گروه‌های دوستانه و خانوادگی که با کمک‌های هزار تومانی تا میلیونی مردم بسته ارزاق جمع آوری و میان نیازمندان توزیع می‌کنند.
همه این‌ها جدای از کمک‌های سازمان‌ها و نهاد‌ها و ارگان هاست. کمک‌های مومنانه مردمی که پایانی ندارد.
انگار سعدی شیرازی این شعر را برای ایران امسال (۹۹) سروده است: "بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند"
برای مردمی که همدلی و مواسات را به خوبی معنی می‌کنند؛ مردمی که سال‌ها با این عقیده زیسته اند که: ‹تو نیکی می‌کن و در دجله انداز›.

 

یادداشت از: زهرا شفیعی

خبرنگار گروه اجتماعی، خبرگزاری صدا و سیما